سابقه و هدف: آنتی بادی آنتی اسپرم در ناباروری 12-8 درصد زوجهای کم بارور (subfertile) دخیل است. اطلاعات اندکی در زمینه  رابطه میزان آنتی بادی آنتی اسپرم در سرم با میزان آن در موکوس گردن رحم وجود دارد. در برخی مطالعات نشان داده شده که میزان آنتی بادی آنتی اسپرم در سرم نشان دهنده وجود آن در ترشحات دستگاه تولید مثل زنان نمی باشد. این مطالعه با هدف تعیین رابطه آنتی بادی آنتی اسپرم سرم در زنان نابارور با میزان آن در موکوس گردن رحم انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه توصیفی مقطعی تعداد 153 زن که تحت ارزیابی جهت ناباروری بودند، از سرم و موکوس گردن رحم آنها نمونه برداری انجام شد و با روش (IBT) Indirect Immunobead tese ، میزان آنتی بادی آنتی اسپرم اندازه گیری شد. داده های حاصله با استفاده از نرم افزار آماری SPSS10 و با شاخص ضریب همبستگی و آزمون آماری رگرسیون تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: بین آنتی بادی های آنتی اسپرم (Iga , IgG) در سرم بیماران با میزان آن در موکوس گردن رحم ارتباط همبستگی مثبت وجود داشت و اما تحلیل و رگرسیون نشان داد که با داشتن آنتی بادی های اسپرم در سرم نمی توان میزان آنها در موکوس گردن رحم را پیش بینی کرد.نتیجه گیری و توصیه ها: نتایج بدست امده نشان می دهند که اندازه گیری آنتی بادی های اسپرم فقط از یک مایع منفرد در بدن، برای ارزیابی زنان از نظر ناباروری ایمونولوژیک کافی نمی باشد. در ایجاد و تظاهر آنتی بادی آنتی اسپرم در زنان، فاکتورهای پیچیده و متعددی دخیل هستند.

زمینه و اهداف: بیماری پمفیگوس یک بیماری تاولی داخل اپیدرمی خودایمن است که در صورت عدم درمان می تواند کشنده باشد. واکنش اتوآنتی بادی ها علیه دسموزوم ها مکانیسم پاتوژنیک شناخته شده ای است که پوست و غشاهای مخاطی را درگیر می کند. اقوام درجه اول مبتلایان به پمفیگوس ولگاریس، احتمال بیشتری برای بروز آنتی بادی های در گردش خون پمفیگوس ولگاریس نسبت به افراد عادی دارند.مواد و روش ها: از تعداد 70 بیمار مبتلا به پمفیگوس ولگاریس مراجعه کننده به درمانگاه پوست و یک نفر از فامیل درجه اول به ازای هر بیمار، آزمایش ایمونوفلورسانس غیرمستقیم جهت بررسی تیتر آنتی بادی پمفیگوس ولگاریس به عمل آمد. از 70 بیمار پوستی مراجعه کننده به درمانگاه پوست، با تشخیص هایی غیر از پمفیگوس ولگاریس و بدون سابقه فامیلی بیماری فوق، به عنوان گروه شاهد، تست مذکور انجام گرفت. نتایج بدست آمده از بیماران و بستگان درجه اول آنان با نتایج بدست آمده از گروه شاهد مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: میانگین سن بیماران 41.14±12.57 سال، میانگین سن اقوام درجه اول بیماران و افراد گروه کنترل به ترتیب 39.04±15.43 و 36.61±13.51 سال بود. %57.14 بیماران زن و %42.86 مرد بود ولی رابطه معنی داری بین جنسیت بیماران و شیوع بیماری دیده نشد (P=0.23). تست ایمونوفلورسانس غیر مستقیم در %94.29 از بیماران و %11.43 بستگان درجه اول بیماران مثبت گزارش گردید که در مقایسه با گروه کنترل رابطه معنی داری دیده شد.نتیجه گیری: آنتی بادی های در گردش خون پمفیگوس ولگاریس در اقوام درجه اول بیماران، بیشتر از افراد عادی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

میکرو RNA های گردشی (Cell Free miRNA)، مولکول های کوچک غیر رمزکننده ای هستند و می توانند در گردش خون به اشکال بسیار پایدار ترشح شوند. این نوع از miRNA ها همانندmiRNA های داخل سلولی، در کنترل بسیاری از فرآیند بیولوژیکی شرکت و ایفای نقش می کنند و در هر دو شرایط طبیعی و پاتولوژیک بیان می گردند. تغییرات کمی و کیفی در میزان بیانmiRNA های گردشی با شروع و پیشرفت سرطان در ارتباط است و به راحتی با برخی روش های زیست شناسی مولکولی قابل تشخیص است. از آن جایی که رایج ترین روش ها برای تشخیص، پیش آگهی و درمان اغلب سرطان ها دارای ماهیت تهاجمی اند، بنابراین یافتن روش های دقیق و غیرتهاجمی جهت تشخیص اولیه، پایش و کنترل سرطان امری ضروری به نظر می رسد. با عنایت به این که miRNA های گردشی نه تنها سلول های نزدیک محل ترشح بلکه بافت های دور را نیز تحت تاثیر قرار می دهند، می توانند با وجود چالش های متعددی در این زمینه منجر به پیشرفت سرطان شوند. از این رو این مطالعه در تلاش برای ترسیم مکانیسم هایی است که به نقش حیاتی miRNA های گردشی به عنوان بیومارکرهای غیرتهاجمی و پیش آگهی دهنده و همچنین موثر در جهت درمان و تشخیص زودهنگام در انواع مختلف سرطان اشاره دارد.